Welkom Mail Route Links

Columns

Oktober 2008: Wonderen
September 2008: Verkeren
Juli-augustus 2008: Autoriteit
Juni 2008: Geduld
Mei 2008: Einstein
April 2008: Eťn minuut
Maart 2008: Liefde
Februari 2008: Opruiming
Januari 2008: Lijntjes
December 2007: Na dato
November 2007: Gezichten
Oktober 2007: Het weerzien
September 2007: Voor wie?
Augustus 2007: In memoriam J.
Juli 2007: Trots
Juni 2007: Beslissen
Mei 2007: Jongen
April 2007: God en Brood
Maart 2007: Kleur
Februari 2007: Dirigenten
Januari 2007: Vrouw over auto
December 2006: Kiezen
November 2006: Stof
Oktober 2006: Zoeken
September 2006: Vroeger en internet
Augustus 2006: Campinglessen
Juli 2006: Levensbestemming
Juni 2006: Loslaten
Mei 2006: Eerlijk
April 2006: Leuk op straat
Maart 2006: Blikken
Februari 2006: Nieuwsgierig
Januari 2006: Spijt
December 2005: Liefs
November 2005: Ach en wee
Oktober 2005: Euforie
September 2005: De vraag waarom
Augustus 2005: Afscheid
Juli 2005: Verlichting
Juni 2005: Alleen
Mei 2005: Blussen
April 2005: Kwetsbaar
Maart 2005: Naar buiten




Kwetsbaar (april 2005)

Als coach en cursusleidster hoor ik veel persoonlijke verhalen van mensen. Ze laten vaak openlijk zien hoe het met hun zielenroerselen gesteld is, wat blijk geeft van vertrouwen in mij. Met enige regelmaat vraag ik me af in hoeverre ik dingen over mijn eigen leven zal vertellen of wanneer dat alleen maar afleidt. Het is een aloude kwestie die in therapieland, gerelateerd aan coachland, soms stof doet opwaaien.
 
Zo is er momenteel een psychiater die voor het gerecht is gedaagd omdat hij zich te weinig terughoudend zou hebben opgesteld jegens zijn cliŽnten. Hij geeft inmiddels toe dat hij inderdaad een vriend van hem beter niet had kunnen koppelen aan een cliŽnte, maar hij blijft erbij dat het soms beter is om te laten merken dat hij ook gewoon een mens is. Veel cliŽnten van hem schijnen zijn onorthodoxe stijl zeer te waarderen. Nu is een coach geen psychiater maar toch. Als ik helemaal niets over mezelf vertel, is de kans groot dat men mij gaat idealiseren: tijdens de sessies ben ik meelevend, hartelijk en respectvol, en iemand die dat telkens is, lijkt al gauw geen wanklank in haar leven te kennen. Het voordeel daarvan is de stimulerende werking die er van mij uitgaat: ze zien mij als lichtend voorbeeld en zullen daardoor mijn adviezen meer ter harte nemen en harder aan zichzelf gaan werken.
 
Als ik zo te zien een ideaal leven leid, zal ik ook wel weten hoe zij dat kunnen bereiken. Bijkomend voordeel voor de coach is dat het heel veilig kan zijn om niets over zichzelf te vertellen: zij of hij blijft buiten schot. Toch zitten er nadelen aan deze terughoudendheid. Het contact wordt minder natuurlijk, een tikje minder menselijk. Als de een alles over zichzelf vertelt, en de ander helemaal niets, dan geeft dat ongelijkheid. Niet iedereen is daar gevoelig voor, maar er zijn mensen die zich daardoor ook terughoudend op gaan stellen wat het begeleidingsproces niet bevordert. Ook kunnen cliŽnten een irreŽle verwachting over hun eigen leven scheppen, waardoor ze, telkens als het met hen wat minder gaat, het gevoel hebben te falen.
 
Wat is nu de beste aanpak? Volgens mij is het belangrijk dat ik als begeleider me ervan bewust ben wat bij mij past, wanneer ik me het meest natuurlijk gedraag, al is het in de rol van coach. Als ik mezelf die vragen stel, weet ik dat ik het wezenlijk vind om echt menselijk contact te hebben, en daar hoort voor mij bij dat een ander mij niet op een voetstuk plaatst en dat ik ook iets van mezelf mag laten zien.
 
De hierboven genoemde veiligheid, zo weet ik eveneens, heb ik niet nodig omdat ik me niet gauw schaam of buiten schot wil blijven. Dat heeft te maken met dat ik in de basis stevig genoeg ben, wat wel een voorwaarde is om dit werk te kunnen doen. Dus haal ik soms kort iets uit mijn eigen leven aan, bij wijze van voorbeeld, wat nog handig want zeer binnen bereik is ook. Ik gebruik mijn intuÔtie om te weten wanneer het passend is. Vervolgens blijf ik met mijn aandacht bij de ander om te zien hoe het valt. Ik gebruik vooral mijn verwerkte ervaringen als illustratie: zo ben ik daar toen mee omgegaan en dat heeft mij heel erg geholpen.
 
Zaken waar ik nu intensief mee aan het stoeien ben, zal ik niet gauw op tafel leggen. Daar zou ik de ander mee belasten. Ik merk dat het effect van deze openheid mijnerzijds verbindend en relativerend werkt: ach ja, iedereen loopt tegen dit soort dingen op, ook mijn coach, maar het scheelt al dat we ons ervan bewust zijn en er zijn kennelijk ook manieren om ze te hanteren. Als ik, zo heb ik gemerkt, op een kalme, krachtige manier mijn menselijke kwetsbaarheid laat zien, bevordert dat het contact met de cliŽnt. Zo het niet al een doel is, is wezenlijk contact een plezierig en vruchtbaar uitgangspunt om vanuit te werken.