Welkom Mail Route Links

Columns

Oktober 2008: Wonderen
September 2008: Verkeren
Juli-augustus 2008: Autoriteit
Juni 2008: Geduld
Mei 2008: Einstein
April 2008: En minuut
Maart 2008: Liefde
Februari 2008: Opruiming
Januari 2008: Lijntjes
December 2007: Na dato
November 2007: Gezichten
Oktober 2007: Het weerzien
September 2007: Voor wie?
Augustus 2007: In memoriam J.
Juli 2007: Trots
Juni 2007: Beslissen
Mei 2007: Jongen
April 2007: God en Brood
Maart 2007: Kleur
Februari 2007: Dirigenten
Januari 2007: Vrouw over auto
December 2006: Kiezen
November 2006: Stof
Oktober 2006: Zoeken
September 2006: Vroeger en internet
Augustus 2006: Campinglessen
Juli 2006: Levensbestemming
Juni 2006: Loslaten
Mei 2006: Eerlijk
April 2006: Leuk op straat
Maart 2006: Blikken
Februari 2006: Nieuwsgierig
Januari 2006: Spijt
December 2005: Liefs
November 2005: Ach en wee
Oktober 2005: Euforie
September 2005: De vraag waarom
Augustus 2005: Afscheid
Juli 2005: Verlichting
Juni 2005: Alleen
Mei 2005: Blussen
April 2005: Kwetsbaar
Maart 2005: Naar buiten




Eerlijk (mei 2006)

Onlangs ontving ik een uitnodiging voor een verjaardag waar ik het enigszins benauwd van kreeg. Vooral het uitgebreide ritueel dat mijn vriendin wilde houden past niet bij mij. Toen ik de uitnodiging las, dacht ik: oef, hoe zal ik hier mee omgaan, zodanig dat ik haar niet kwets en mezelf geen geweld aandoe? Ga ik eerlijk zeggen hoe de vork in de steel zit of kan ik beter een smoesje bedenken? Of moet ik toch maar gewoon gaan en er dus wekenlang tegenop zien?
 
In het verleden vond ik, onder meer uit angst dat God alles ziet en dat de waarheid altijd aan het licht zal komen, dat ik zo eerlijk mogelijk moest zijn. Toen mij tijdens een lerarenopleiding gevraagd werd mijn slechte eigenschappen op het bord te zetten, kwam de gedachte niet eens in mij op me daar met een Jantje van Leiden vanaf te maken. Bijvoorbeeld door hele goede slechte eigenschappen op te schrijven, zoals dat ik altijd enorm mijn best doe in plaats van dat ik in mijn jeugd (die nog maar een jaar achter me lag) aan jaloezie leed.
 
Door de opdracht zo serieus te nemen, liet ik hem boven mijn hoofd groeien en kapte ik zelfs met de opleiding. Ik vraag me sindsdien wel eens af of het een typisch gereformeerd trekje is, die neiging tot eerlijkheid vr alles, maar misschien ook wel die zucht naar waarheid en helderheid. Door een ex-katholieke partner, die in de jaren 50 tijdens de biecht had geleerd eerlijkheid en zelfbehoud tegen elkaar af te wegen, ontdekte ik pas dat je ook luchtiger met de waarheid om kan springen, zonder een ander schade te berokkenen. Dat je soms bepaalde zaken gewoon niet hoeft te zeggen of net iets anders kunt verwoorden zodat de boodschap wat zachter aankomt.
 
Dat je soms zelfs, in zakelijke contacten bijvoorbeeld, jezelf een hoop energie kunt besparen door een onschuldig loopje met de waarheid te nemen. Dat wordt wel diplomatie genoemd. Maar met dat ik dit opschrijf, merk ik nog steeds dat ik geen ex-katholiek ben. Iets in mij komt hiertegen in opstand: dat doe je toch niet, je zegt toch, recht door zee, waar het op staat? Al moet het je je kop kosten? En zo ben ik ook het type niet dat vriendschappen onuitgesproken laat doodbloeden. Mijn neiging is er een eerlijk gesprek of een zorgvuldig geformuleerde brief aan te wijden waarin ik mijn motieven tot terugtrekken uiteenzet. Ik vraag me achteraf nog wel eens af of ik daar in het verleden juist aan heb gedaan. Wat is er mis met een zachte dood?
 
Tegenwoordig ga ik bij het dilemma 'eerlijk of diplomatiek' te rade bij mijn intutie. Soms hoort daarbij dat ik iemand uit mijn nabije omgeving raadpleeg. Wat zou jij in dit geval doen? Terwijl ik naar het antwoord luister, hoor ik meestal of me dat juist in de oren klinkt. Zo nee, dan pak ik het op mijn geheel eigen wijze aan.
 
Bij bovengenoemde vriendin is het als volgt verlopen: ze belde, we hadden een fijn gesprek, ze bracht vervolgens zelf haar verjaardag te berde, en vanuit dat openhartige gesprek heb ik met haar overlegd. De hele dag komen, vooral het een paar uur durende ritueel bijwonen, dat zag ik niet zitten. Gezellig samen picknicken, ook onderdeel van het programma, zou ik wel willen, maar dat leek haar niet prettig want alles hing met alles samen. We kwamen tot de conclusie dat wij tween beter apart een keer op een terras haar verjaardag dunnetjes over konden vieren, net zoals we daar de afgelopen zomer een aantal keren al zo heerlijk samen hadden gezeten. Ik bedankte haar voor haar prettige reactie en vertelde dat ik er mee in mijn maag had gezeten. Zij vond het heel vanzelfsprekend dat ik hierin mijn gevoel volgde, zo zit ze zelf ook in elkaar en ze heeft bovendien liever geen mensen op haar verjaardag die zich er niet thuis voelen.
 
Al met al was ik blij in ons geval geen smoesje te hebben gebruikt. Ik mag dan van mezelf vaker dan vroeger een leugentje om bestwil hanteren, het was goed dat ik dat in dit geval niet had gedaan. Het lag in de aard van ons contact, en dat lijkt me een goed criterium, om mijn dilemma eerlijk met haar te bespreken.